Wat is neuropsychologie?

Wat is neuropsychologie ?

Neuropsychologie is een wetenschap die de link legt tussen gedrag en het functioneren van de hersenen. Dit gebeurt door verschillende testen af te nemen. De neuropsycholoog stelt daarna een neuropsychologisch bilan op dat wordt besproken met de patiënt. Het is belangrijk dat er een naaste of een kennis aanwezig is om de lotgenoot te ondersteunen. Dit bilan kan als basis dienen voor revalidatie. Het helpt ook om inzicht te geven in de ziekte voor de patiënt zelf en zijn omgeving. Vaak komt het confronterend over omdat de persoon met een tumor zich niet altijd bewust is van de gevolgen van de ziekte.

Verloop van het onderzoek :

- gesprek waarin de klachten besproken worden

- bepalen van de testen aan de hand van het gesprek

Welke functies kunnen onderzocht worden ?

Geheugen, concentratie, taal, ruimtelijk inzicht, planning, werktempo, aandacht, emoties

Neurorevalidatie 

Neuropsychologische revalidatie is een  discipline die  personen na een hersentumor of ingreep  begeleiden binnen het revalidatieproces. Deze revalidatie wordt ruim benaderd: zowel op cognitief vlak (zoals aandacht, geheugen) als op emotioneel vlak (zoals stemmingsklachten) zijn er vaak duidelijke veranderingen na de tumor die een impact hebben op het dagelijks functioneren, sociale relaties en zelfbeeld. We bespreken hoe klachten in kaart worden gebracht en hoe we vervolgens via gerichte begeleiding en training kunnen werken aan het ondersteunen van functioneren en herstel. – Glynn Dierick

  Gevolgen op lange termijn van een hersentumor:

Gelukkig overleven steeds meer mensen de gevolgen van een hersentumor. Dit betekent echter helemaal niet dat na verloop van een korte, of meestal lange, herstelperiode de patiënt geen hinder meer ondervindt. Er is immers schade ontstaan aan de hersenen, het orgaan waar alle lichaamsfuncties geregeld worden en dat ook de zetel is van ons psychologisch functioneren en de intelligentie. Er blijft altijd een chronisch restletsel over. In welke mate verschilt van persoon tot persoon.

Overlevende hersentumorpatiënten zijn mensen met een niet-aangeboren hersenletsel of NAH. Er zijn veel verschillende oorzaken voor een NAH: hersenbloeding of herseninfarct (CVA), herseninfectie, hersenvliesontsteking, schedeltrauma, hersenkneuzing, coma  en ook hersentumoren. De oorzaken zijn zeer verschillend, maar de gevolgen op lange termijn vertonen veel gelijkenissen.

De meeste lotgenoten hebben last van concentratiestoornissen, chronische vermoeidheid en een laag uithoudingsvermogen. Hierbij heeft men vaak uitvalsverschijnselen in functie van de ligging van het letsel. Epilepsie komt vaak voor.

Tot voor enkele jaren was men de mening toegedaan dat het herstel binnen drie maand afgerond was. De functies die dan niet hersteld waren werden beschouwd als onherroepelijk verloren. Deze mening is onjuist. Tegenwoordig weet men dat het herstel veel langer doorgaat, soms zelfs vele jaren. Dit is te wijten aan de neuroplasticiteit, waarbij hersencellen zeer geleidelijk de functies overnemen van de beschadigde cellen. Daarom is het nodig dat de revalidatie langer kan voortgezet worden dan drie maand. Zelfs een permanente revalidatie kan nodig zijn om het bereikte niveau te handhaven. Men dient echter ook te beseffen dat het herstel nooit volledig is. Bij een hersenletsel is er altijd sprake van een cesuur: de periode voor de ziekte, en de periode erna. Doorgaans vallen de gevolgen van een hersentumor nogal mee, en kan de lotgenoot nog een zeer zinvol bestaan leiden. Aanpassing aan de nieuwe mogelijkheden en beperkingen zal wel noodzakelijk zijn.

 De lotgenoot en zijn naasten moeten beseffen dat ze met een chronische ziekte te maken hebben. Vaak is er uiterlijk aan een hersentumorpatiënt niets bijzonders te signaleren, maar toch blijft men met beperkingen zitten. Ziekte-inzicht is bij de betrokkenen vereist om de situatie ten volle te aanvaarden en te verwerken.

Sinds enkele jaren is NAH als categorie erkend door het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap ( VAPH, www.vaph.be ). Daardoor kan men een beroep doen op de diensten die het VAPH verleend.

Werkhervatting is vaak moeilijk. Er bestaan wedertewerkstellingsprogramma’s voor mensen met NAH.